Waarom schrijf ik Flickr: “De Bom”? Ik heb het al zo vaak gezegd: het leek me toch aardig om hetzelfde verhaal een zinloos, nieuw jasje te geven.
Maar het is een ernstige zaak met de Flickr.
In het begin nam ik deze aandoening van mijn vrouw niet serieus genoeg.
Pleurde achteloos wat commentaartjes bij foto’s.
Ondertussen is collega Bert zich vrijwillig aan het oplossen in de digitale wereld.
Hij kan, naar eigen zeggen, eigenlijk niet meer zonder zijn camera.
Zijn vriend begint zich zorgen te maken – en Bert schrijft ondertussen op zijn weblog vreemde, prikkelende stukken over zijn ervaringen.
Het is allemaal leuk en geweldig, die Flickr van ons, maar het probleem is: hoe krijg je het voor het voetlicht? Hoe integreer of show je die geweldige, rare, grappige series?
Flickr is een weblog op zich, maar ik zou het graag in elkaar schuiven – want ik weet zeker dat veel mensen het erg lollig, boeiend en prikkelend vinden.
Iemand suggesties? Iemand een mening? HALLO IS HIERÂ IEMAND???Â
(behalve Merel, Jaap, Aag en Simon)
Struin eens rond op onze Flickr – en al die andere boeiende Flickrs – en klets er in mijn comments eens een eind op weg. Oh ja, Bert leest hier ook wel eens, maar die heeft het waarschijnlijk te druk met zijn eigen bespiegelingen.
Wat zou je nog willen zien op zo’n pagina?
Zou je het op deze weblog terug willen zien?
Het werkt nog niet – en we moeten elkaar helpen in de strijd!
Bedankt voor uw aandacht. De mol is op tv.
(op de foto: een woeste actie-foto van Ossie, te zien op de Flickr van Emma)
no comment (yet)
Dag Harald,
Vandaag behaalde ik het gedenkwaardige aantal van 3000 views op mijn Flickr pagina.
Ik kan mijn geluk niet op.
Ook de teller van de weblog stijgt.
Inmiddels ongeveer 100 bezoekers per dag.
(Geluk is een cijfer.)
Wat betreft het voetlicht.
Het is maar welk voetlicht je zoekt.
Zoek je de massa? Ga dan naar een omroep.
Met een omroep krijg je iets voor het voetlicht.
Een omroep is een merk met een grote etalage.
Mij valt op dat veel omroepen in een spasme schieten zodra het gaat over alles wat digitaal en interactief is en ze vergeten het merk en de etalage.
(Kenmerk van een omroep: het communiceert maar een kant op. Maar op internet gaat het over heen en weer communiceren.)
Ondertussen ben ik ook een merk aan het worden.
Een mini-merk.
Ik communiceer me gek.
Vanuit de oude traditionele media-optiek (even een chique woord) stelt mijn mini-merk niets voor.
3000 viewers?
100 bezoekers?
Een lachertje!
De vraag: hoe krijg je het voor het voetlicht, is voor een minimerk ook niet echt interessant.
En als het een interessante vraag zou zijn, dan is het antwoord: de ander.
De ander is je voetlicht.
Of zet het in een etalage.
Sinds gisteren zijn De Portugees en ik elkaars Flickr-contact.
Hij maakt niet alleen foto’s maar ook filmpjes terwijl hij met zijn auto door Lissabon rijdt.
Ook fotografeert hij zichzelf in alles wat spiegelt.
Etalageruiten. Achteruitkijkspiegels.
Hij is hartstikke homo, dat zie je zo.
Ik ook.
Dus dat communiceert al meteen een stuk makkelijker.
(Als je homo bent, ben je ook een merk.)
Ondertussen filosofeer ik met de Amerikaanse tiener Kendra over de vraag: Wat hang je boven je bed? Moeten de muren van een slaapkamer juist leeg zijn of niet?
Veel mensen hebben dit probleem.
We zijn er nog niet uit.
Ook ontdekte ik dank zijn Kendra mijn favoriete gebouw: Pakhuis de Zwijger.
Waarom?
Omdat Pakhuis De Zwijger voor mij (nog) geen geschiedenis heeft, en toch kijk ik er dagelijks naar, vanuit mijn raam, terwijl ik oplos.
Totzover de inhoud.
Nu snel weer terug naar de vorm.
Mijn nichtje K is op bezoek. Samen met haar vriend A.
Ze zijn nu truien aan het kopen in de stad, en vanavond gaan we op fototocht. (A is ook dol op fotografie.)
Groet, ook aan Merel,
Bert.
PS: Mag ik je log linken op mijn log. En wie is Rasor?
PPS: Does this make sence?
meuh? Is er geen flickr-slurp-plugin?